ตำนานเทศน์มหาชาติ ๑๓ กัณฑ์ การเทศน์มหาชาติ คือการมหากุศลที่เตือนบุคคลให้น้อมรำลึกถึงการบำเพ็ญบุญ คือความดีที่ยิ่งยวด อันมีการสละความเห็นแก่ตัว เพื่อผลประโยชน์สูงอันไพศาลของมวลมนุษยชาติเป็นสำคัญเป็นเทศกาลที่คงความหมายอย่างแท้จริง การเทศน์ทุกกัณฑ์จะมีผู้เป็นเจ้าภาพจัดกัณฑ์เทศน์ถวาย เมื่อพระที่ตนรับกัณฑ์เทศน์ขึ้นเทศน์เจ้าภาพจะจุดเทียนบูชาคาถาหว่านข้าวตอกข้าวสาร การเทศน์ในสมัยก่อนพระเจ้าของกัณฑ์จะอ่านจากอักษรธรรม(อักษรลาว) ซึ่งจารลงบนใบลานเป็นแผ่นยาว คำว่า”จาร” มาจากภาษาเขมรแปลว่า การเขียนด้วยเหล็กแหลมบนใบลาน แต่ปัจจุบันจะนิยมพิมพ์ลงบนใบลานเป็นตัวหนังสือไทยปัจจุบัน เป็นเรื่องราวในแต่ละกัณฑ์ ทั้งนี้เพื่อความสะดวกสำหรับพระรุ่นใหม่ เมื่อจบกัณฑ์จะตีฆ้องเป็นสัญญาณ การเป็นเจ้าของกัณฑ์ในหมู่บ้านในชนบทอาจแบ่งเจ้าภาพเป็นคุ้ม เรื่องราวและประวัติความเป็นมาแต่ละกัณฑ์มีดังนี้
- กัณฑ์ที่ ๑ ทศพร
- กัณฑ์ที่ ๒ หิมพานต์
- กัณฑ์ที่ ๓ ทานกัณฑ์
- กัณฑ์ที่ ๔ วนประเวศ
- กัณฑ์ที่ ๕ ชูชก
- กัณฑ์ที่ ๖ จุลพน
- กัณฑ์ที่ ๗ มหาพน
- กัณฑ์ที่ ๘ กัณฑ์กุมาร
- กัณฑ์ที่ ๙ กัณฑ์มัทรี
- กัณฑ์ที่ ๑๐ สักกบรรพ
- กัณฑ์ที่ ๑๑ มหาราช
- กัณฑ์ที่ ๑๒ ฉกษัตริย์
- กัณฑ์ที่ ๑๓ นครกัณฑ์